Overweging

Overweging
Als wij dat verhaal van Opstanding, van Pasen in onze tijd leven, dan is de grote vraag die vaak wordt gesteld: ‘hoe kan dat allemaal gebeurd zijn?’ Het verhaal gaat over opstanding, over Jezus die gekruisigd was, maar door de leerlingen toch als Levende gezien werd. Dat kunnen wij niet vatten. Het is niet grijpbaar, niet ver-klaarbaar, niet bewijsbaar. Zij vraagt ruimte in ons door wetenschap en ratio gevormde denken en staat daar in het midden als een mysterie dat niet strookt met ons ervaren in deze wereld. Zij wekt ergernis. ‘Dat kan toch niet!’ wordt er gezegd. En menigeen keert zich ervan af, hoofdschuddend, bij zoveel onbegrijpelijks: ‘opstanding uit de dood, dat kan toch niet waar zijn!’
De waarheid van het evangelie is echter wat anders dan een wetenschappelijke waarheid. De waarheid van
het evangelie laat zich niet vangen in definities en onweerlegbare, gesloten systemen. De Bijbel geeft ons geen theoretische systemen, maar verhalen. Grote en kleine verhalen die herkenbaar zijn voor ieder levend mens. De Bijbelse verhalen begrijpen we het beste door in deze verhalen te stappen, door in deze drama’s betrokken te raken.
Het verhaal van de opstanding vertelt zodoende over deze mens Jezus in wie anderen iets van God ervaren hebben. Het omvat ook een zeer menselijke verhaal: van vriendschap, verraad, angst, maar ook van liefde, verwondering, blijdschap en vrede. De betekenis van dat verhaal is te vinden door het verhaal te lezen, het te horen, het met elkaar in een viering te beleven, erover te praten en er stil bij te staan. Dan kan het wat doen, dan staan wij open voor iets onverwachts dat zich melden wil in ons bestaan. Iets wat we ‘God’ kunnen noe-men, iets waardoor we vertrouwen ontvangen. Je gaat de wereld anders zien, door de lens van deze verhalen.
Op zo’n manier in het leven staan het heeft het karakter van een weg. Het is alsof we lopende zijn door het leven, een pelgrimage door het bestaan, waarin we af en toe een straal licht zien door de wolken heen die on-ze weg verlicht, waarna de wolken weer komen en het licht weer wegnemen. We lopen en we zoeken en vra-gen, maar uitgerekend dat kenmerkt het spirituele leven, het zoeken naar wat we ‘God’ noemen. We kunnen het niet vastgrijpen, maar kan ons wel gegeven worden. Dat betekent ‘navolging’.
Leven vanuit de bezinning, vanuit het zoeken naar zin, naar bezieling in je leven, is dan ook leven met geduld. Het zijn geen vaste waarheden of een pakket stellingen, waarna mensen die dat pakket accepteren, zich gelo-vigen of christenen noemen. Jezus heeft voor altijd drie begrippen met elkaar verbonden: de waarheid, de weg en het leven. Waarheid is net als de weg en het leven een onophoudelijke beweging, iets wat we kunnen zien, maar nooit in ons bezit kunnen hebben. Wij beseffen ons dat we de waarheid niet in pacht hebben. Wat wij wel doen is elkaar meenemen op die levensweg, zoekende en tastende naar dat Mysterie, elkaar helpen het te vinden en het ze zien.
Het echte gelovige zoeken in ons leven hier op aarde kan nooit eindigen zoals een succesvolle zoektocht naar een of ander voorwerp eindigt, met vinden en bezitten. Het is niet gericht op een voorwerp als doel, God is niet iets wat we in onze zak kunnen hebben. Het is gericht op het hart van het Mysterie, dat onuitputtelijk is en eindeloos. Het omvat óns, laat zich af en toe aan ons zien op onze weg, wij kijken en zien en horen, en gaan weer verder op onze reis.

Dat Pasen voor ons een moment mag zijn waarop we dat geduld gaan leven, wat ons ook overkomt, waarop we in die ruimte gaan staan, met open handen, en wachten op wat zich in ons leven melden wil vanuit dat Mysterie van het bestaan.
Ds. Niels Gillebaard
terug