Overweging

Overweging
Het bracht me ook weer even terug in mijn kindertijd. Zo’n 25 jaar geleden zat ik op de basisschool. De weken voor kerst, ofwel de adventstijd, mochten we allemaal een echte kaars meenemen naar school. Elke ochtend als juf of meester het Bijbelverhaal vertelde mocht ons kaarsje aan. Het waren allemaal lichtpuntjes in een verder donkere klas. Lekker staren in het vlammetje en wegdromen bij de mooie Kerstverhalen. Ik weet bijna zeker, dat velen van jullie dezelfde herinnering zullen hebben. Je kunt je dat nu bijna niet meer voorstellen in de huidige tijd. Een brandend kaarsje in een klaslokaal? Gekkenwerk tegenwoordig.
Zo’n tien jaar geleden stond ik nog als leerkracht voor de klas. Met de kerst hadden we altijd een terugkerende cyclus in onze vieringen. Het ene jaar een Kerstfeest in de kerk met de hele school en de ouders, opa’s en oma’s enz. Het jaar daarop liepen we langs alle scenario’s van het Kerstverhaal met de kerstwandeling. Het derde jaar mocht je dan zelf verzinnen wat je met je klas wilde doen. Ik besloot om met mijn groep 1/2 van 28 kleuters naar Berchhiem te gaan, een verpleeghuis in het dorp waar de school stond. Hier zouden we Kerst vieren met allemaal mensen op leeftijd, die om welke reden dan ook niet meer thuis konden wonen. Zo probeerden we met alle kinderen een lichtpuntje te zijn voor deze ouderen. Samen het Kerstverhaal horen, samen cake met slagroom eten, samen knutselen, maar vooral samen zingen. Hoe ontroerend wanneer je met een groep kinderen gaat zingen en je iedereen ziet genieten en meezingen. Niet alleen ontroerend voor ons, maar ook ontroerend voor de mensen voor wie we het deden. Ik weet nog goed, zelfs na een goede voorbereiding in de klas, dat een jongetje riep “Kijk juf, daar begint al iemand te huilen”.
Nu voor het tweede jaar hebben we met een flink uitgebreide groep weer in Heerhugowaard de Christmas Carols gezongen. Muziek zorgt voor verbinding, niet alleen binnen onze gemeente, maar ook daarbuiten. Wanneer je dan “Stille Nacht” inzet en je ziet dat mensen zomaar de tekst weer weten en meezingen, dan krijg je kippenvel. De Nederlandse kerstliederen doen het hier altijd goed. Sommige mensen hebben ze in jaren niet gehoord, hun korte termijn geheugen is niet zo best meer, maar deze liederen zingen ze zomaar weer mee.
Zo ook zongen we thuis bij Rob en Els de Visser voor hun gasten. Allemaal buurtgenoten, die samen aan tafel gingen voor een kerstdiner. Bij het lied “Ik wens je Kerstmis” werden er weer wat traantjes gelaten. Hoe fijn is het, als je voor andere mensen op zo’n moment een lichtpuntje kunt zijn. Ik weet zeker dat we ook de komende kerstperiode dit wederom zullen organiseren. En aan iedereen die het leuk lijkt om mee te doen, van harte welkom!
Maar, dan nog belangrijker, laten we niet alleen in de periode voor Kerst een lichtpuntje zijn voor een ander. Ook op andere momenten kan dit minstens zo waardevol zijn. Even een helpende hand bieden aan een an-der, een complimentje geven, een arm om iemands schouders slaan. Doet u mee?
Baukje van der Goot
terug